Remember how I hated it and how I nearly died doing Bikram Yoga for the first time?

I went again. It got a little better.

I started practising the asana’s at home, combined with poses from Ashtanga Yoga and any exercise that loosens up my lower back, which happens to be made of solid concrete. By normal temperatures, that is.

And it works. I soon remembered why I used to enjoy yoga (back in the day…).

Flexibility

For an impatient person like me, yoga is the perfect practice. No, really. It takes patience, but at the same time, it is a quick fix. Result and improvement start to show as early as the second time you do it. Even now, when I thought all my muscles had sadly died, these very same muscles seem to remember their former flexibility and strength. I am by no means as fit as I used to be yet, but practice makes perfect, and seeing improvement every day is very encouraging – admittedly, there are also times where I just want to lie down on my mat and cry, but the curve’s definately going up.

Focus

I meditate, but am at times extremely bad at it (more about this in a later blog). Sometimes I just can’t get that bullet train of thoughts to stop. While doing yoga, however, I have no other option than to focus on what I am doing. So, now that I’m in NL for 2.5 weeks, surrounded by boxes, stressed about pretty much everything, my yoga mat is still in the middle of my living room, and it will be the very last thing I pack before leaving.

Hot or cold?

To be honest, I prefer ‘cold’ yoga. Doing the Bikram Yoga poses in normal temperatures makes me realise “Hey, I can do this pose when I’m not sweating my ass off.” On the other hand, the feeling of complete and utter exhaustion after Bikram Yoga, the feeling “Wir haben es wieder geschaft”, is pretty amazing. So for now, I’ll stick to a combination of hot and cold yoga. I have found another Beginner Angebot in my new neighbourhood. I also found three free lesson vouchers from my old wellness centre, and when I checked their timetables, I found that they also do hot yoga these days.

“Bonus”, my former flatmate M. would say

Fem op reis -

Egger, -ers, -ert, Eger(s), – ert, Eggern, Hegger(s)

Patroniem uit de Germaanse voornaam Agi-Hari

En dat betekent dan weer:

Agi: zwaard, scherp, punt, hoek

Hari; leger, strijder

In het Nederlands klinkt mijn achternaam bepaald oncharmant, en wanneer buitenlanders het proberen uit te spreken zoals Nederlanders doen, wordt het ronduit pijnlijk (denk in de richting van het geluid dat een ernstig verstopt doucheputje maakt). Ook had ik altijd  agrarische associaties (van het niet-romantische soort) bij mijn achternaam.

Hier in Hamburg valt mijn achternaam echter helemaal niet op, klinkt hij beter, en na kort onderzoek blijkt dat deze van oorsprong Germaanse naam gewoon “Zoon van de zwaardstrijder” of iets dergelijks betekent, waar je dan toch best nog romantische gedachten bij zou kunnen hebben.

In Hamburg trof ik verschillende bedrijven met de naam ‘Eggers’, waaronder een damesmodezaak:

En een aannemer, de Eggers Gruppe:

En een staddeel dat een soort van mijn naam draagt (zelfde stam):

Voornoemd staddeel is overigens tamelijk ongelukkig ver van alles en iedereen en de hele wereld verwijderd, dus ik heb weinig aandrang er naartoe te reizen.

Verder zijn er in Hamburg een orthopeed, een cateraar, en een manege (!) met de naam ‘Eggers’, een ‘Hof Eggers (locatie voor feesten en vergaderingen, in een natuurgebied, met restaurant, biowinkel en ik hoop ook de mogelijkheid om geitjes te aaien), en niet te vergeten, en dit is een beetje eng: Privat Hotel Eggers – wel gemiddeld gewaardeerd met een 8.3 op Booking.com. Misschien moet ik op grond van mijn naam gratis overnachtingen zien te regelen… (ook al is er geen aanleiding om naar Hamburg Rahlstedt te gaan).

Fem op reis -

Ik maakte deze week enige observaties:

1. het is warm, en ’s avonds regent het, bij voorkeur wanneer ik mij met mijn bagage tussen woning A en woning B beweeg;

2. mijn luchtige kleren en mijn regenbroek bevinden zich in mijn koffer. Mijn koffer op zijn beurt bevindt zich bij vrienden van mij, die deze week niet in Hamburg zijn;

3. ik heb in totaal het onwaarschijnlijke aantal van 6 paar schoenen meegenomen naar Hamburg. Vijf paar zitten in voornoemde koffer, het ene paar dat ik bij de hand heb, is kapot.

Dat daargelaten zijn de verschillende etappes van de verhuizing binnen Hamburg goed verlopen, en zit ik nu in mijn schöne Altbauwohnung, zie onderstaande details.

Ik zit dan wel niet echt in Sankt Pauli, maar toch…

Dit noem ik nog eens een pepermolentje!

Mooiste deurknopje in het huis is gebruikt voor, jawel, de meterkast.

Volgende etappe in Project Volksverhuizing is de reis naar NL, en dan, geht’s richtig los, want dan moet er aanzienlijk meer spullies georganiseerd worden.

Fem op reis -

… is ook het lenteweer losgebarsten, de laatste dagen kunnen we zelfs spreken van zomers weer.

Dit pleintje, en het nabij gelegen Park Fiction (zie onder) ligt op nog geen kilometer van mijn nieuwe huis

Ook zonder zonneschijn scoort de Kiez hoog op kleur…

En Astra bier…

Park Fiction, een echt neppark, met echte neppe palmbomen, met uitzicht over de haven. Straatschaakspel en kroegjes binnen handbereik…

Meer fotoi uit Hamburg vind je hier:

Hamburg voorjaar 2013

Fem op reis -

Zo’n cursus, waarbij je leert in het Duits over bindingsangst te praten, dat is natuurlijk reuze leuk. Maar in het dagelijks leven heb je er bitter weinig aan. Dat merkte ik al toen ik op zoek was naar een woning, en pas ook weer toen ik naar de dokter ging en daar 60 formulieren moest invullen voordat ik überhaupt de wachtkamer in mocht.

Net als in Nederland dienen ongemakken zich ook hier in Hamburg altijd aan in weekenden en op feestdagen…Gelukkig heeft wonen aan het Hauptbahnhof ook voordelen, in dit geval dat de apotheek er altijd open is, en men mij aldaar kon adviseren over een huisarts, want zelf maar wat zoeken leek me geen doen. Direct na de feestdag stond ik dus bij een door de apotheek aanbevolen praktijk op de stoep.

Invullen

Een paar weken terug vroeg ik een bekende die lang in Hamburg gewoond heeft of hij destijds zijn medisch dossier had laten vertalen. Zijn antwoord was ‘neen’, en ik weet nu waarom. Dat is helemaal niet nodig. Bij het eerste bezoek aan een artsenpraktijk word je werkelijk het hemd van het lijf gevraagd, tot aan eet- en sportgewoonten aan toe. En op zo’n moment denk je toch “ik wou dat Regina mij wat meer over kwalen en aandoeningen geleerd had dan over bindingsangst en trouwcadeaugewoonten.” De meeste problemen waren redelijk eenvoudig te decoderen, maar bij sommige aandoeningen heb ik geantwoord op basis van de methode “ik mankeer in deze categorie problemen niets, dus het antwoord zal wel ‘neen’ zijn.”

Bij de docteuse uitleggen waarom ik daar zat, ging me nog best aardig af in het Duits. Verder ben ik blij dat ik altijd goed opgelet heb bij Silent Witness, want waar ik de precieze Duitse term niet wist, kon ik dankzij mijn bij Sam Ryan opgedane kennis met wat Engelse termen strooien. Het maakt daarbij verder niet uit dat men in Silent Witness doorgaans met dode lichamen werkt, en dat ik, zeg maar, nog leef.

Preek

De docteuses (één was nieuw in de praktijk en liep een dag mee) waren bijzonder vriendelijk, maar zij staken wel een preek af. Over het Nederlandse zorgsysteem. Dat ging zo:

Docteuse A (vast in praktijk), bezig met aanvullende vragenlijst: “Wanneer was u voor het laatst bij een gynaecoloog voor een preventief borst- en onderdelenonderzoek?”

Fem: “euh, dat doen wij pas vanaf 35 in Nederland.”

Docteuse A: “tsss…. Wanneer was u voor het laatst bij de gynaecoloog?”

Fem: “euh, wij gaan niet zomaar naar een specialist als daar geen reden voor is.”

Docteuse A: “?! U moet zich echt onmiddellijk geheel laten onderzoeken door een gynaecoloog, ik schrijf meteen een verwijsbrief. Hier in Duitsland [ist alles ja besser, kennelijk] doen we dat al veel eerder [vanaf de geboorte, gok ik] 35 is echt veel te laat.”

Ik gooide nog in de groep dat wij uitstrijkjes vanaf 30 jaar doen, en dat ik dat dus vorig jaar had laten doen, maar het was al te laat.

Docteuse B (nieuw in de praktijk): “Gek is dat toch, als je aan Nederland denkt, dan denk je toch dat alles daar zo goed georganiseerd is…”

Docteuse A: “Tsss, pfff, neuh, echt niet….”, blabla. Werkelijk, als je niet zou weten dat het over Nederland ging, zou je denken dat ze vervolgens het zorgsysteem in de meest achtergebleven regio van Oezbekistan beschreef.

Verwijzing

Vervolgens gingen we doen waarvoor ik gekomen was. Dacht ik. De docteuse (A) keek vluchtig, deed een soort goocheltruc en zei dat zij onmogelijk kon zeggen wat er aan de hand was. Ik kreeg twee (!) verwijsbrieven voor specialisten, en een recept voor de apotheek (want je weet maar nooit).

Discussie

Als je in Nederland naar een specialist gestuurd wordt, dan heb je doorgaans toch iets hardnekkigs, of iets waarbij de huisarts out of his depth is, of misschien wel iets ergs. Ik weet toch vrij zeker dat mijn eigen huisarts thuis aanzienlijk meer moeite genomen zou hebben om zelf te achterhalen wat er aan de hand is, in plaats van meteen een specialist op te zadelen met iets waar een specialist waarschijnlijk überhaupt niet aan te pas hoeft te komen.

Ik kan het dan niet helpen me af te vragen of de huisarts in Duitsland is wat de bedrijfsarts in Nederland? (in die zin: als je in NL écht niets kunt tijdens je medische opleiding, word je bedrijfsarts)

Toch enigszins onthutst door het gebeuren vroeg ik op school aan mijn docente waarom het toch zo normaal is in Duitsland om onmiddellijk naar een (of meerdere!) specialisten doorgestuurd te worden. Zij begon meteen dingen te roepen als “totale Blödsinn” en dat het Duitse systeem krankzinnig duur was, en het slechtste systeem denkbaar. Ze zei ook dat er nergens ter wereld zo veel en zo snel geopereerd wordt als in Duitsland. In dat kader ga ik geloof ik in die drie weken dat ik straks in Nederland ben toch ook nog even langs bij mijn eigen huisarts, voordat ik me voorlopig overgeef aan de praktijk van docteuses A en B…

Fem op reis -

Op dit moment, voor de verhuizing, woon ik in een stukje niemandsland tussen St. Georg, en wat wel het Kontorhausviertel wordt genoemd. Ik zeg meestal “am Hauptbahnhof”, want daar komt het op neer.

Dit is nog een paar dagen mijn uitzicht – ik klaag hier niet over, want er zijn ook appartementen die uitkijken op de binnenplaats van het gebouw, waar de prullenbakken staan.

En dit is het einde van de straat:

Er gebeurt hier weinig opwindends, maar in het Kontorhausviertel blijken toch wel degelijk interessante gebouwen te staan.

Zo is daar:

Chile Haus

Uit de serie ‘Baksteen Expressionisme’. Het Chile Haus is een tien verdiepingen tellend kantoorgebouw, waarvan de bovenkant op de boeg van een schip lijkt (je moet wat afstand nemen om dat te kunnen zien). Het werd begin jaren ’20 gebouwd door architect Fritz Höger, de beelden binnen werden gemaakt door Richard Kuöhl (probeer dat maar eens uit te spreken, mij lukt het niet). Het gebouw ligt onder Elbeniveau, en staat op een moeilijk bebouwbare grondsoort, en is daarom voorzien van technische snufjes om te zorgen dat het gebouw niet instort of ernstig beschadigd raakt in geval van een overstroming (waaronder een verwarmingssysteem dat kan drijven in geval van een kelder die onder water staat). Mijn volgende missie wordt om dit gebouw binnen te gaan, want ik wil dat technisch vernuft eigenlijk wel zien.

Het Chile Haus heet zo naar het beroep van de opdrachtgever van het pand, Henry B. Sloman, die handelde in Chileense kruiden.

Iets verderop ligt de Meßberghof

Ook dit is een kantoorgebouw, gebouwd in de vroege jaren ’20, door architecten Hans en Oskar Gerson.
Tot 1938 heette het gebouw Ballinhaus, naar Hamburgse reder Albert Ballin.

In 1938 veranderde het gebouw van naam, omdat de Hamburgse Nationaal-Socialisten het onverteerbaar vonden dat het gebouw de naam droeg van iemand met Joodse wortels. Het gebouw is vervolgens naar de aanliggende straat genoemd, en heet dus sindsdien Meßberghof. Het valt sinds 1983 onder de monumentenzorg. Kennelijk heeft niemand op dat moment bedacht dat het wat gek is dat het gebouw zijn oorspronkelijke naam nooit teruggekregen heeft. Die discussie wordt pas sinds de late jaren ’90 gevoerd. Men is er blijkbaar nog steeds niet uit, en het heet dus nog steeds “Meßberghof”.

Chocoversum
Eén van de bedrijven in de Meßberghof is Hamburgs chocolademuseum, Chocoversum, waar ik begrijpelijkerwijs unbedingt naartoe moet voor ik naar Altona verhuis (ook al mag je er pas naar binnen nadat je een tamelijk misdadige € 14,- hebt neergelegd).

Op de foto hieronder zie je mij vast voor de deur staan:

Fem op reis -

Deze kop op Nu.nl intrigeerde me enorm. Had onmiddellijk allerlei gedachten over de rest van het artikel. Bijvoorbeeld “Omroep Max vijzelt eigen belegen imago op door afleveringen van slaapverwekkende, belegen Duitse Krimi Derrick te schrappen.”

Het feit dat de serie alleen nog op doktersrecept tegen insomnia verkrijgbaar zou moeten zijn, was echter niet de reden voor het schrappen van Derrick: de brave borst bleek namelijk, zo kwam afgelopen vrijdag boven water, in de Tweede Wereldoorlog helemaal zo’n brave borst niet geweest te zijn, maar lid van de SS.

Met dank aan vriendin W., die mij op dit juweel attendeerde. Omdat ik zelf een beetje onder een steen woon, was dit nieuws nog niet tot mij gekomen.

Fem op reis -

Het is 40 graden en Vicky en ik zijn aan het einde van onze eerste les Bikram Yoga.

Bikram Yoga, ook wel hot yoga, doet men bij 40 graden celcius en een luchtvochtigheid van eveneens 40 graden.

Misschien moet ik hier even stoppen.

Wat bezielt een mens zichzelf dit aan te doen?

Best een goede vraag. Stelde ik mezelf ook, 10 minuten in de les, reeds compleet doorweekt en met het angstig vermoeden dat dit de laatste 90 minuten van mijn leven waren.

De serie bestaat uit 26 asana’s, en een korte reeks ademhalingsoefeningen. Liefhebbers zeggen dat de combinatie van de hitte en de asana’s heilzaam is voor je spieren, je organen, en voor je geest. Anderen menen dat het onnatuurlijk is om zo intensief te bewegen in dit soort hitte, en dat het niet goed is voor je hart.

Bikram Yoga leek mij al een paar jaar best interessant om eens te proberen, maar in Nederland kon dat nog niet op zo veel plaatsen, en het was bovendien nogal duur (ik neem aan vanwege de stookkosten). Daarbij kwam nog dat je Bikram Yoga doorgaans met zo weinig mogelijk kleren aan doet, omdat het anders simpelweg niet uit te houden is. Ik was ijdel genoeg om niet per se in mijn ondergoed te willen sporten.

Dus, waarom nu wel?

Nu, ik kwam erachter dat er bij mij in de buurt een Bikram Yoga studio zit, die een beginnersaanbod deed: € 10,- voor 10 aaneengesloten dagen, waarbinnen je zo vaak mag komen als je wilt. Noem mij een krenterige Hollander, maar daar ging mijn hart dus ook al sneller van kloppen (wist ik veel wat er tijdens de les zou gebeuren).

En zo kwam het dat Vicky en ik deze week druppend van het zweet op de mat stonden.

Al na 5 minuten kon het me niet meer schelen dat ik daar zo goed als in mijn ondergoed allerlei poses stond uit te beelden. “Pak je rechtervoet vast” bleek met al dat zweet al mijn concentratie te vergen. Aanvankelijk ergerde ik me aan de instructrice. Na een half uur echter, was die ergernis gereduceerd tot enkel de gedachte “trut”, na een uur waren al mijn gedachten gereduceerd tot “zuurstof” en “foetushouding”, en toen moest ik nog een half uur.

Na 90 minuten waren we geheel gevloerd, maar we hadden het én volbracht, én waren nog in leven. De spierpijn de volgende dag was te overzien, en we hadden duidelijk iets gedaan voor ons lichaam, iets dat weliswaar aanvoelde als de hel, maar dat toch heilzaam was.

Want oh, ja, aanvoelen als de hel, dat deed het. Was het leuk? Nee. Ik vond het zelfs in hoge mate verschrikkelijk. Maar dat was Ashtanga Yoga in den beginne ook. Vanavond gaan wij dus weer.

Wordt vervolgd…

Fem op reis -

Een weinig optimistische klasgenote zei me twee weken geleden dat het onmogelijk was om woonruimte te vinden in Hamburg. Dat zou zeker zes (6!) maanden duren. Bij de eerste bezichtiging, van een flatje in Eimsbüttel, kwamen maar liefst 25 andere gegadigden opdraven. De moed zakte mij, van nature niet vreselijk optimistisch ingesteld, in de schoenen.

Ik had nog maar een maand om iets te vinden. Dat zou nooit lukken. Ik werd waarschijnlijk dakloos. En zou hier nooit kunnen wonen. Terug moeten naar Leiden, en daar god-weet-wat moeten gaan doen.

Aan dit soort gedachten heb je dus niks. Het ontmoedigingsbeleid van mijn klasgenote irriteerde  me ook enorm. Ik intensiveerde mijn zoektocht.

En werd daarvoor beloond: begin mei krijg ik de sleutel van een (echt!) charmante Altbau Wohnung, met veel zon, een bad, en een vaatwasser precies in de wijk waar ik wilde wonen. De verhuurders zijn buitengwoon tolle Leute, die zo enthousiast waren dat ze mijn naam al op de brievenbus gezet hadden nog vóórdat we het contract getekend hadden:

“Unbefristet” is mijn huurcontract niet, maar dat is niet erg. Ik heb nu weer een half jaar om uit te zoeken wat ik ga doen, en waar.

Om te vieren dat ik mezelf niet meer hoef aan te prijzen als de allerleukste huurder uit de gegadigden dus: champoepel

Fem op reis -

Wil je je woordenschat vooruit helpen, ga dan op zoek naar een woning…uitermate leerzaam, kan ik je na een paar weken bijna fulltime zoeken melden. Een tipje van de sluier van het Hamburgs woningzoekendenjargon:

In ruhiger Lage, dat betekent dus “U verlaat Hamburg en als je geen auto hebt, kom je hier waarschijnlijk nooit meer weg”. Zo lust ik er nog wel een paar.

Pauschalmiete, bijvoorbeeld, is in theorie “alles inclusief” huur, of tegenwoordig “flat rate”. Dus in theorie is dat warme huur, met alles d’rop en d’r an. Hamburgse verhuurders en ik zijn het vaak niet eens over de precieze betekenis van “alles d’r op en d’r an”. In die Pauschalmiete is doorgaans al een exorbitant bedrag aan Nebenkosten opgenomen. Toch staat er dan nog bij “zzgl. [zuzüchlich] Strom, Wasser und Heizung”. Dat noem ik dus niet inclusief, en doet mij ernstig afvragen waar ik dan met die Nebenkosten voor zou betalen (wordt er soms een persoonlijke slaaf bij de woning geleverd?).

Möbliert mit antiken Möbel, daarbij moet je denken aan “Oma wilde die meuk niet meer hebben, en ook ome Heinz had nog een compleet afgeragde bank uit 1903 staan”.

Takke-end uit het centrum natuurlijk….

Stadsdelen en grenzen Hamburg is groot, met vele stadswijken. Als je een woning zoekt, dan zoek je bv. op Hamburg-St. Pauli. Hamburg is echter ook weer niet zó groot dat je zou zoeken naar Hamburg-Neuengamme. Neugengamme ligt godbetert 18 km bij Hamburg vandaan! (nog los daarvan wil ik niet per se in de buurt van een voormalig concentratiekamp wonen).

Stadsdeelgrenzen kun je naar believen ook best wat oprekken. Als een advertentie beweert dat de woningn in beliebtem Stadteil Eimsbüttel ligt, dan toch altijd even op de kaart controleren. Het kan goed dat de grens is opgetrokken tot aan Lokstedt, toch een behoorlijk end verderop.

De woningnood is groot hier in Hamburg. Tegelijkertijd staan er vele kantoorpanden leeg. 1 + 1 is kennelijk vaak nog geen 3 helaas. Als gevolg is het niet ongewoon om met 20-30 andere woningzoekenden op de stoep te staan voor een bezichtiging.

Prijzen liggen hoog, en om te vergelijken denkt men in € per vierkante meter (hetgeen mij als discalculist buitengemeen weinig zegt). Voor een kleine studio mag je gerust € 600,- per maand neertellen.

De buitenwijken zijn vreemd genoeg nauwelijks goedkoper. Niendorf? Norderstedt? Wandsbek? Fühlsbüttel? Harburg? Poppenbüttel? Ook daar kun je rustig € 450,- vragen voor een kamer van 12 vierkante meter, of € 600,- voor een iniminiestudio. Als ik dat soort bedragen ga neerleggen voor dat soort oppervlaktes, dan ga ik dat toch niet doen in de lokale variant van Heiloo.

Ik zie het woningjagen als sight seeing-maar-dan-anders, waarbij ik bovendien een hoop kleurrijke lui ontmoet. Desalniettemin ben ik heel verheugd te melden dat dit verhaal snel vervolgd wordt…

Fem op reis -