Live vanuit Far, Far Away

Ik ben alweer een week in Kaapstad, waar ik in een wijk woon die ik Far, Far Away noem, omdat hij, je raadt het al, ver weg van alles is. Naar mijn werk moet ik een kwartiertje met de minibus, dan een half uur met de trein, en dan een klein half uur lopen. Het lopen zou iets korter kunnen, maar dan moet ik door een heel ongure buurt lopen. In het kader van fit en veilig op reis, loop ik dus graag een eindje.

Die minibus, dat is een heel avontuur, en heel eerlijk zag ik er behoorlijk tegenop om voor het eerst alleen met zo’n ding te reizen. Alleen, dwz, zonder iemand die me de weg wijst, want echt alleen ben je nooit in zo’n minibusje: minibussen nemen mensen mee tot ze de deur echt niet meer dicht krijgen, en dan hebben we het over 16 mensen, excl. chauffeur.Kaapstad

De minibus wordt hier gezien als een gedeelde taxi, en kost tussen de 5-7 R (E 0,50-0,70). Over het algemeen reizen witte mensen niet in een minibus, dus je wordt in het begin een beetje vreemd aangekeken. Dat viel me nog mee, maar ik vond het nogal ongemakkelijk dat op mijn eerste rit alleen mensen gingen verschuiven om mij een betere plek te geven (daarna heb ik dat gelukkig ook niet meer meegemaakt).

Na zo’n ritje in een volgepropte minibus, ben ik tanelijk blij als ik eruit mag en de trein in mag, deels ook omdat ik het treinsysteem beter begrijp dan het minibussysteem (trein: stopt gewoon overal, minibus: je schreeuwt waar je eruit wilt, opstappen doe ik op een vast punt, maar dat lijkt overal te kunnen), deels vanwege de zuurstof. Ik reis hier eerste klas, ivm veiligheid. Prima te doen, en voor ons betaalbaar, maar het heeft nog steeds een wat hoog metro-in-de-Bijlmer-gehalte.

De wandeling door Cape Town centrum is vervolgens ook best een belevenis. Onderweg zie ik zoveel, dat ik tegen de tjid dat ik op kantoor ben al het idee heb dat het rond elven is. (dit went vast nog wel). Marktkraampjes, straatverkopers, zangers, auto’s die van alle kanten komen (het is vrij moeilijk om in een stuk aan de overkant van de straat te komen) en heel veel hangende mensen.

Klink ik als iemand die nog nooit de provincie verlaten heeft? Kan zijn, zo voelde ik me ook een beetje, vers uit Toti en nu wonend in het rustige Far, Far Away. Hoewel ik in Toti in een ‘ zwarte’  omgeving woonde, en je hier alle kleuren van de regenboog ziet, voel ik me juist hier erg wit. Dat moet nog even wennen. Kaapstad heeft de naam ‘Mediterraan’  te zijn, maar op het weer na, vind ik het juist behoorlijk Afrikaans, meer dan Toti.

Tot zover mijn eerste stapjes in the Mother City, binnenkort meer, als ik tenminste mijn trip naar Table Mountain overleef (ik ga ‘t liefst lopen, maar kamergenootje wil met kabelbaan. En die is, oh mensen, HOOG, bibber).

 

zv7qrnb

7 Responses to “Live vanuit Far, Far Away

  • In Zuid-Amerika heb je ook van die minibusjes die een vaste route afleggen en waar je overal onderweg uit kunt stappen na baja baja of sube sube te hebben geroepen. Inderdaad hier kunnen veel meer mensen in dan je in eerste instantie zou denken (en als het echt niet meer past kan je er natuurlijk ook nog aan de buitenzijde aanhangen). Geen dienstregeling maar wachten duurde nooit meer dan een paar minuten (dit in tegenstelling tot het ov in NL), fijn systeem!
    Geniet van Cape Town en succes met de kabelbaanrit!

    • idd, geen dienstregeling. In de spits niet zo’n probleem, maar daarbuiten kun je hier in Far, Far Away nog wel eens lang wachten tot je er een te pakken hebt. Als je er een hebt, gaat het vrij snel, omdat ze die dingen overal tussen prakken. Karren maar…

  • Doet me erg denken aan Egypte waar je de keuze had tussen reizen op het dak of hangend aan de deur van de stadsbus, in de metro in de damescoupe (ik vond het verschrikkelijk en koos voor de herencoupe: mannen kijken alleen en maken wat opmerkingen. Vrouwen schelden je uit, slaan, knijpen en duwen), de taxi, of minibus waar je op een truck wordt geladen met 15 man. Tja, alles heeft voor- en nadelen. kortom, ik begrijp je gevoel erg goed…het voelt niet alleen ongemakkelijk: dat is het ook

    • in privéwagens heb ik mensen wel aan deuren en daken zien hangen, in de mini’s nog niet. Wel houden mensen soms de deur van de trein open als hij te vol zit, en hangen ze tussen de coupés, brrr.

  • oooh, jaa, de minibusjes! Ik heb er ook een paar keer mee gereisd. Ik was er niet heel erg dol op. Vind je ‘t niet claustrofobisch?

    • ja, daarom probeer ik altijd bij de deur in de buurt te zitten, en te allen tijde te vermijden dat ik helemaal achterin zit. (is ook te krap, zit dan met hoofd tegen plafond)

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

UA-25066209-1